เกลียดตัวเองที่ไม่ยอมทำในสิ่งที่อยากจะทำ เพราะเหตุผลง่ายๆ คือ "อาย" ปกติเรากับพ่อจะไม่แสดงออกให้รู้เลยว่ารักกันแค่ไหน ซึ่งมันก็คงไม่แปลก ถ้าหาก"ทหาร" ที่เข้มแข็งต้องเลี้ยงลูกผู้หญิงมาเพียงลำพัง หลังจากที่แม่ตายไป ความรักความอบอุ่นที่พ่อเคยมีให้ก็เริ่มน้อยลงทุกวัน จนกลายเป็นความห่างเหิน และทำให้เรารู้สึกไม่กล้าที่จะแสดงความรักต่อพ่อได้อีก เหตุผลหนึ่งอาจเป็นเพราะเราโตขึ้น จึงทำให้เรารู้สึกเขินอาย ที่เราจะต้องกอดพ่อและบอกกับพ่อว่าเรารักพ่อทุกวันเหมือนตอนเราเด็กๆ
    วันที่พ่อเข้าโรงพยาบาล เราก็รีบไปเยี่ยมทันที พอเห็นพ่อนอนอยู่บนเตียงคนไข้ที่โรงพยาบาล สิ่งที่อยากทำมากที่สุดคือ อยากจะเข้าไปกอดพ่อแล้วบอกกับพ่อว่ารักพ่อนะ พ่อต้องหายป่วยเร็วๆนะ แต่สุดท้ายเราก็ไม่ได้ทำได้แต่เก็บความรู้สึกไว้ ส่วนพ่อก็ทำท่าเข้มแข็งเหมือนเดิม บอกเราว่าไม่เป็นไร ไม่ต้องห่วง หลังจากนั้นแค่3วัน เรื่องเลวร้ายที่สุดในชีวิตเราก็เกิดขึ้น เมื่อได้รับโทรศัพท์ตอน 8โมงเช้าของวันที่ 12 ตุลาคม 2552 มีเสียงพูดตามสายมาว่า"ตอนนี้พ่ออยู่ห้องICUหมอปั้มหัวใจมา45นาทีแล้ว ตอนนี้พ่อแค่รอให้เรา.ลูกสาวคนเดียวที่พ่อรักมากที่สุด.ไปดูใจเป็นครั้งสุดท้าย" อึ้ง งง เพราะกว่าจะไปถึงโรงพยาบาลต้องใช้เวลาเกือบ5ชม. หมอเลยบอกให้เราพูดโทรศัพท์กับพ่อเป็นครั้งสุดท้ายในขณะที่พ่อยังรับรู้อยู่ แต่ตอบสนองไม่ได้ ถึงตอนนี้เราจึงได้มีโอกาสพูดในคำที่อยากจะพูดเสียที คำพูดง่ายๆว่า"รักพ่อนะ"ที่เราไม่เคยจะกล้าพูดมาตลอด หลังจากที่พ่อได้ยินเสียงเราพูดพ่อก็หลับตาไปอย่างสงบ เย็นวันนั้นเราก็ได้ทำอีกสิ่งหนึ่งที่เราอยากทำมาตลอด นั่นคือ กอดพ่อ กอดเหมือนครั้งที่เรายังเด็ก กอดด้วยความรัก..อบอุ่น แต่เราก็ต้องเสียใจและรู้สึกผิดมากที่กว่าเราจะได้ทำมันก็สายเกินไปแล้ว ได้ทำในสิ่งที่อยากทำก็ต่อเมื่อพ่อได้จากเราไแล้ว เสียใจแต่ทำอะไรไม่ได้ ได้แต่รู้สึกผิดและเกลียดตัวเอง ทุกวันนี้เวลาที่คิดถึงพ่อ เราก็จะรู้สึกเกลียดตัวเองขึ้นมาทุกที หากย้อนเวลากลับไปได้ เราจะไม่รู้สึกอายสักนิด ที่จะแสดงความรักต่อพ่อ ให้พ่อได้รับรู้ว่าเรารักพ่อมากแค่ไหน